Menu

Παγκύπρια Συνέδρια ΕΤΥΚ

31ο Τακτικό Παγκύπριο Συνέδριο ΕΤΥΚ

Ομιλία Γενικού Γραμματέα ΕΤΥΚ Συνάδελφου Λοϊζου Χατζηκωστή

"Χρειάζεται καλόπιστη ειλικρινής συνεργασία μεταξύ εργοδοτών 
και εργαζομένων που να στηρίζεται στον αλληλοσεβασμό"

  
‘Εντιμε Κύριε Υπουργέ,

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,

Αγαπητοί Σύνεδροι,

Εκ μέρους όλων των στελεχών και μελών της Οργάνωσης μας, σας καλωσορίζω με ιδιαίτερη χαρά στις εργασίες του 31ου Παγκυπρίου Συνεδρίου μας, ενός συνεδρίου που γίνεται σε χρόνο – ορόσημο, στο μεταίχμιο του αιώνα αλλά και της χιλιετηρίδας. Η εδώ παρουσία σας, εκτός από το ότι περιποιεί τιμή για μας, αποτελεί και αντανάκλαση του ενδιαφέροντος σας για τα δρώμενα στο τραπεζοϋπαλληλικό τοπίο.

Κατ’ αρχή θέλω να καλωσορίσω τον κ. Μουσιούττα, που για πολλά χρόνια είναι συνεπής στο ραντεβού μας τιμώντας μας, πάντοτε με την εκλεκτή και φιλική παρουσία του, γι’ αυτό και τον καλωσορίζω ιδιαίτερα.
 
Καλωσορίζω επίσης τους συναδέλφους – εκπροσώπους όλων των Συνδικαλιστικών Οργανώσεων της Κύπρου, των οποίων η παρουσία επισφραγίζει το πνεύμα ομοψυχίας και αλληλεγγύης που διαπνέει το Συνδικαλιστικό Κίνημα του τόπου και το καθιστά έτοιμο για να αντιμετωπίσει τις οποιεσδήποτε προκλήσεις από οπουδήποτε κι’ αν προέρθουν.

Με ικανοποίηση χαιρετίζω την παρουσία των εκπροσώπων των Τραπεζικών Ιδρυμάτων του τόπου, στα Συγκροτήματα των οποίων απασχολείται και το σύνολο των μελών της ΕΤΥΚ. Είναι πεποίθηση της Οργάνωσης μας, μελών και ηγεσίας ότι η επαφή και ο διάλογος μεταξύ των Κοινωνικών Εταίρων, αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για τη δημιουργία πνεύματος αλληλοκατανόησης, το οποίο με τη σειρά του συμβάλλει τα μέγιστα στην εξεύρεση δίκαιων λύσεων στα προβλήματα που προκύπτουν χωρίς αντιπαραθέσεις και διατάραξη της Εργασιακής Ειρήνης.

Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση καλωσορίζω στο πρόσωπο του φίλου και αδελφού Σωτήρη Σιώκου τους Ελλαδίτες συναδέλφους - στελέχη και μέλη της ΟΤΟΕ, μέσω της οποίας οι σχέσεις του τραπεζοϋπαλληλικού κόσμου Κύπρου – Ελλάδας, συσφίγγονται και διευρύνονται συνεχώς. Η στενή συνεργασία ΕΤΥΚ – ΟΤΟΕ, χωρίς κανένα ίχνος υπερβολής ή φιλολογικής διάθεσης, είναι κάτι παραπάνω από αδελφική και πιστεύουμε ότι αποτελεί ζηλευτό πρότυπο για όλους τους τομείς του κοινωνικοοικονομικού βίου.
Επιθυμώ επίσης να καλωσορίσω όλους τους σύνεδρους, τους συναδέλφους που σαν εντολοδόχοι της ψήφου των τραπεζικών υπαλλήλων, απαρτίζουν τη βάση της πυραμίδας των στελεχών της Οργάνωσης και συμμετέχουν στις Εργασίες του 31ου Παγκύπριου Συνεδρίου, του ανωτάτου σώματος της ‘Ενωσης Τραπεζικών Υπαλλήλων Κύπρου.

Τέλος, με ανάμικτα αισθήματα χαράς, συγκίνησης αλλά και λύπης καλωσορίζω ένα στενό φίλο και αγαπητό συνεργάτη, ο οποίος παρευρίσκεται για τελευταία φορά στο Συνέδριο μας, με το αξίωμα που τον περιβάλλει σήμερα, το αξίωμα το οποίο τίμησε πάμπολλες φορές μεσολαβώντας επιτυχώς και με ανιδιοτέλεια μεταξύ Εργοδοτών και Εργοδοτουμένων, για εξεύρεση κοινά αποδεκτών λύσεων στα ποικίλα προβλήματα που αναφύονταν κάθε τόσο: Το Διευθυντή Υπηρεσίας Βιομηχανικών Σχέσεων του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων κ. Ανδρέα Δημητριάδη.

Το 31ο Παγκύπριο Συνέδριο της ΕΤΥΚ, πραγματοποιείται σε ιστορικές χρονικές στιγμές. Οι εξελίξεις στο συνδικαλιστικό τοπίο είναι άμεσα επηρεαζόμενες από τις αλλαγές και ανακατατάξεις στο διεθνές χώρο, όχι μόνο σε επίπεδο οικονομικών μεγεθών και εργασιακών σχέσεων αλλά και από το πολιτικό σκηνικό το οποίο φαίνεται να ανατρέπει όλα όσα θεωρούσαμε σταθερούς πυλώνες της ανθρώπινης οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Γίνεται κατανοητό σε όλους, ότι οι χρονικές συγκυρίες που διανύουμε περικλείουν κινδύνους και δυσκολίες για μας, τόσο σαν λαό όσο και σαν εργαζομένους. Αυτές τις δυσκολίες και τους κινδύνους καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Αναμφίβολα, η σωστή αξιοποίηση της συλλογικότητας και των δημοκρατικών διαδικασιών, θα μας επιτρέψουν να χαράξουμε ελπιδοφόρα πορεία προς τη διαφύλαξη αλλά και βελτίωση των κεκτημένων της τραπεζοϋπαλληλικής τάξης αλλά και προς την ενίσχυση της κοινωνικής μας προσφοράς στο σύνολο του λαού μας.

Πριν καταπιαστώ με τα παραδοσιακά επαγγελματικά προβλήματα, νοιώθω την ανάγκη όπως και κάθε χρόνο, να κάνω μία γρήγορη αναφορά στο Εθνικό μας πρόβλημα αλλά και σε μερικά διεθνή προβλήματα που έμμεσα επηρεάζουν όχι μόνο τη διεθνή σκακιέρα αλλά και τις δικές μας εθνικές και οικονομικές εξελίξεις.

Δυστυχώς και στις δύο περιπτώσεις ο ορίζοντας γίνεται ολοένα και περισσότερο μουντός και βλοσυρός, έτοιμος να μας ρίξει σε νέες περιπέτειες και ταλαιπωρίες.

Στα Εθνικά θέματα, φαίνεται γι’ άλλη μία φορά να επαληθεύονται οι δυσμενείς προβλέψεις και καθημερινά να συρόμαστε σε νέους οδυνηρούς συμβιβασμούς, που ξεκινούν μέσα από την αδυναμία μας να προβλέψουμε έγκαιρα και να επηρεάσουμε ή έστω λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος μας να αξιοποιήσουμε έγκαιρα τις διεθνείς εξελίξεις ούτως ώστε να προωθούμε τα συμφέροντα μας τόσο σε κρατικό επίπεδο όσο και σε Εθνικό.

Δυστυχώς όμως κατ’ εξακολούθηση υποχρεωνόμαστε να υποκύπτουμε στους εκβιασμούς της Τουρκίας και ανήμποροι να αντιδράσουμε, με τσαλακωμένη την αγωνιστική μας διάθεση, συνειδητοποιούμε τη στυγνή πραγματικότητα, ότι η Τουρκία και ο Ντεκτάς οδηγούνται σε πιο αδιάλλακτες, άδικες και άπληστες τοποθετήσεις.
Τη μέχρι τώρα αδυναμία μας στο στρατιωτικό πεδίο, επιβεβαίωσε γι’ άλλη μία φορά η μη ουσιαστική ενίσχυση της άμυνας μας, με τη μη έλευση των S300, ενώ επαληθεύθηκε ότι και στο διπλωματικό πεδίο δεν είμαστε ικανοί να ανταγωνισθούμε την πανίσχυρη καλά οργανωμένη και προγραμματισμένη τουρκική διπλωματία.

Πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε ότι για να πετύχουμε τους στόχους μας και να επιβιώσουμε σαν λαός πρέπει να εγκαταλείψουμε τη δημαγωγία και την τάση αυτοπροβολής και να υιοθετήσουμε το δόγμα λιγότερα λόγια περισσότερα έργα.

Τα παχιά λόγια προσφέρουν πρόσκαιρη επιφανειακή ευφορία και καταλήγουν στην μακροπρόθεσμη απογοήτευση και τραυματισμό, όχι μόνο της εμπιστοσύνης του λαού στην ηγεσία αλλά και την καταρράκωση του αγωνιστικού του φρονήματος και απομάκρυνση του από τη συμμετοχή στα κοινά.

Αν δεν επιτύχουμε την επαναδραστηριοποίηση όλων των πολιτών στις εξελίξεις και στην πολιτική ζωή του τόπου, η εκπροσώπηση μας θα είναι πάντοτε ευαίσθητη και ασπόνδυλη και με αυτά τα δεδομένα, κάθε χρόνο μεμψιμοιρώντας θα διαπιστώνουμε ότι κάθε πέρσι και καλύτερο.

Η επαναευαισθητοποίηση του κοινού θα αναβαθμίσει και ενισχύσει τις δυνατότητες μας αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει οι ηγεσίες μας να συνειδητοποιήσουν τον ιστορικό τους ρόλο και υποχρεώσεις, να καταπνίξουν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και συμφέροντα και να συμπορευθούν με πνεύμα ενότητας και εθνικής ομοψυχίας.
Είμαστε μικρός λαός, αδύνατος οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά, γι’ αυτό δεν έχουμε την πολυτέλεια της διασπάθισης των ισχνών δυνάμεων μας.

Πρέπει να παύσει η κάθε ηγεσία να ζητά την ενότητα του πολιτικού κόσμου, πάντοτε με την προϋπόθεση ότι οι άλλοι πρέπει να αποδεκτούν τις δικές μας θέσεις / απόψεις αλλά συχνά και τα συμφέροντα μας.
Το Εθνικό συμφέρον πρέπει να το διεκδικούμε μέσα από τις διεθνείς εξελίξεις, ιδιαίτερα σήμερα που η μήτρα των παγκόσμιων εξελίξεων έχει μεταφερθεί στη γειτονιά μας, γεννώντας νέα κράτη κατά παραγγελίαν εθνότητες και ανατρέποντας τη μέχρι σήμερα σχετική ηρεμία και ισορροπία.

Αδιαφορούν τα διεθνή συμφέροντα, αν για να ενισχύσουν τη θέση τους, θα στραγγαλίσουν κράτη με ιστορία και κουλτούρα, αν θα διαστρεβλώσουν την ιστορία και θα πνίξουν λαούς στο αίμα και τη δυστυχία.
Χωρίς να το συνειδητοποιήσει η διεθνής κοινωνία, συρθήκαμε και εισχωρήσαμε στη σφαίρα του παράλογου με βάρβαρες, απάνθρωπες διαδικασίες και μεθόδους, που ενισχύονται επικίνδυνα από τη μονόπλευρη επικράτηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, που δίνουν την αίσθηση ότι σήμερα κυβερνούν με το αλαζονικό πνεύμα των Ρωμαίων αυτοκρατόρων.

Το διεθνές ισοζύγιο δυστυχώς έχει ανατραπεί επικίνδυνα, η διπλωματία και η συνεννόηση ψυχορραγούν, ενώ τη θέση τους, πήραν η βία και τα υπερσύγχρονα καταστροφικά όπλα, που με την υπεροχή τους προκάλεσαν πνευματικές ανισορροπίες στα κεφάλια των πλανηταρχών μας.

Στην ανθρώπινη ιστορία, πάντοτε η παντοκρατορία και η υπερβολική συγκέντρωση δύναμης, μεθούσε τα μυαλά των αδύνατων και ανάξιων ηγετών που βρέθηκαν σε κάποια στιγμή της ιστορίας να κρατούν στα χέρια τους την τύχη της ανθρωπότητας.

Αυτό το πνεύμα της παντοδυναμίας οδήγησε στην παρακμή και τελεικά στο κάψιμο της Ρώμης. Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες μιας παρόμοιας παράλογης τραγικής συμπεριφοράς. Η Γιουγκοσλαβία σαν κράτος φλέγεται ολόκληρη και σαν λαός έχει κατακρεουργηθεί χωρίς διεθνείς ουσιαστικές αντιδράσεις.

Η φιλειρηνική στάση των λαών στραγγαλίζεται μέσα στην αδιαφορία και τα συμφέροντα των ηγεσιών τους, καθώς και στην αποχαυνωτική παραπλάνηση που πηγάζει από τα ελεγχόμενα, από τα διεθνή συμφέροντα, μέσα ενημέρωσης.

Πληγωνόμαστε για τις βαρβαρότητες που συμβαίνουν στη Γιουγκοσλαβία και πονάει η ψυχή μας, όταν βλέπουμε ένα κράτος και το λαό του να σύρονται στον καιάδα της εξαφάνισης επειδή τολμούν να μη σκύβουν στη δύναμη των ισχυρών.
Παράλληλα όμως ανησυχούμε διότι η τάση του ετσιθελισμού αργά ή γρήγορα θα κτυπήσει την πόρτα μας και τότε ποια θα είναι τα δικά μας αποθέματα αντίστασης, για να μη συρθούμε δέσμιοι με τις υπερσύγχρονες αόρατες αλυσίδες;

Τα δικά μας συνδικαλιστικά προβλήματα και επιδιώξεις αποτελούν κόκκο άμμου μέσα στη Σαχάρα των διεθνών εξελίξεων, αλλά παρ’ όλα αυτά, παίρνοντας το δικό μας κόκκο και τοποθετώντας το κάτω από το μικροσκόπιο του δικού μας ενδιαφέροντος, είμαστε υποχρεωμένοι να αγνοήσουμε όλα τ’ άλλα και να ασχοληθούμε με τα δικά μας προβλήματα και ανησυχίες.

Με αφετηρία τη σκέψη αυτή, πρέπει να αναφερθώ στην προσπάθεια μας, για ανανέωση της συλλογικής σύμβασης για την επόμενη διετία.

‘Ηδη μετά την αποτυχία των απ’ ευθείας διαπραγματεύσεων, το πρόβλημα έχει παραπεμφθεί στη μεσολαβητική υπηρεσία και παρ’ όλη την αρνητική στάση των Εργοδοτών διατηρούμε μία συγκρατημένη αισιοδοξία, ότι μέσα από την καλόπιστη προσπάθεια των εκπροσώπων του Υπουργείου Εργασίας θα μπορέσουμε και φέτος να εξασφαλίσουμε μία δίκαιη και λογική πρόταση.

Ελπίζουμε, ότι το αργότερο μέσα στον επόμενο μήνα θα έχουμε καταλήξει κάπου θετικά, που θα απομακρύνει τον κίνδυνο άσκοπων και δυναμικών αντιπαραθέσεων.
Ακρογωνιαίος λίθος για τη διατήρηση της ηρεμίας στις Τράπεζες είναι η επίδειξη ώριμης και συνετής συμπεριφοράς από τις Διοικήσεις των Τραπεζών και η απομόνωση των στελεχών εκείνων, που επιδιώκουν μέσα από την πορεία του δήθεν εκσυγχρονισμού να μας οδηγήσουν 100 χρόνια πίσω.
Είναι πρόκληση για το συνδικαλιστικό κίνημα, την οπισθοδρόμηση σε μεσαιωνικές καταστάσεις να τη βαπτίζουμε εκσυγχρονισμό. Είναι αδιανόητο η Εργοδοσία να επιδιώκει επαναφορά σε ξεπερασμένα προνόμια που της έδιναν το δικαίωμα να απολύει και να προσλαμβάνει οποιονδήποτε, οποτεδήποτε χωρίς συλλογικές συμβάσεις και κατοχυρώσεις.

Είναι πρόκληση να εγκαταλείπουμε το οκτάωρο και να επιδιώκουμε το απεριόριστο διαρκές ωράριο και πολύ περισσότερο να μην πληρώνονται τις υπερωρίες τους οι συνάδελφοι.

Μόνο απάνθρωπη μπορεί να χαρακτηριστεί η τάση μερικών μελών της Διοίκησης που δηλώνουν ότι το στρεσάρισμα θα εντείνεται συνέχεια και όσοι δεν αντέχουν πρέπει να ρίχνονται από το Ταύγετο στο ΚΑΙΑΔΑ.
Οι Σπαρτιάτες έριχναν τα κουτσά παιδιά από το Ταύγετο, όμως η κοινωνία μας σήμερα προσεγγίζει διαφορετικά το θέμα, εκφράζει τα φιλάνθρωπα αισθήματα της, με Ραδιομαραθώνιους, Πορείες Χριστοδούλας, Τελεθον και πολλές άλλες δραστηριότητες.

Δεν μπορεί κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας και της προβολής να προβάλλουμε τον καλό εαυτό μας και στα παρασκήνια να λειτουργούμε αντίστροφα. Αυτό είναι εγκληματικό, απαράδεκτο και κατακριτέο.
Υποκριτική και συμφεροντολογική μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς και το πάθος μερίδας των Εργοδοτών να ευθυγραμμισθούν με τα της Ευρώπης αλλά μόνο εκεί που συμπτωματικά λειτουργεί εις όφελος τους, και αγνοούν άλλες ουσιαστικές ρυθμίσεις της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης που τους περιορίζει τα προνόμια και καμία φορά τα περιθώρια κερδοσκοπίας που αρκετές φορές στηρίζονται πάνω στις συχνές μονοπωλιακές τάσεις που καθιερώνει η κλειστή κοινωνία μας.

Το μέλλον της Κύπρου είμαστε υποχρεωμένοι να το δούμε μέσα στο φάσμα της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης αλλά κι’ αν ακόμη για κάποιους λόγους μας άφηναν εκτός, η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας που ουσιαστικά κατάργησε τα οικονομικά προστατευτικά σύνορα, θα μας παρασύρει στην ανεμοθύελλα του παγκόσμιου ανταγωνισμού, που μας στερεί το δικαίωμα επιβίωσης αν δεν εκσυγχρονιστούμε έγκαιρα.

Ο εκσυγχρονισμός δεν σημαίνει μόνο νέα τεχνολογία αλλά προπαντός σημαίνει νέο σύγχρονο τρόπο σκέψης, διοίκησης / οργάνωσης και προγραμματισμού.

Για να επιτευχθούν αυτά, χρειάζεται καλόπιστη ειλικρινής συνεργασία μεταξύ Εργοδοτών και Εργαζομένων, που να στηρίζεται στον αλληλοσεβασμό και όχι το αίσθημα της απληστίας. Είμαστε επιβάτες στο ίδιο καράβι ή μάλλον για να ακριβολογούμε στην ίδια μικρή βαρκούλα προσδεδεμένοι πάνω σε μεγάλο υπερωκεάνιο.

Αν οι Εργαζόμενοι ή οι Εργοδότες οδηγηθούν στο βυθό δεν έχει παρά να συμπαρασύρουν μαζί τους και τους συνεπιβάτες τους και κάποιο μεγάλο χέρι από το υπερωκεάνιο θα κόψει το σχοινί που μας τραβά και ανενόχλητα θα καταποντιστούμε προσφερόμενοι τροφή στα τέρατα του θαλάσσιου βασιλείου.

Πλησιάζουμε στην νέα χιλιετία και φυσικά η είσοδος μας στον 21ο αιώνα, είναι όχι μόνο ορατή αλλά μπορούμε άνετα να τη ψηλαφίσουμε σε κοσμογονικές εξελίξεις οι οποίες είναι καθημερινές και συχνά απρόβλεπτες και πάντοτε εισαγόμενες με τέτοια ταχύτητα που πιθανό να μη μας δίνεται ο χρόνος εκ των υστέρων να προσαρμοστούμε σ’ αυτές. Αναπόφευκτη λοιπόν ανάγκη, η έγκαιρη αντιμετώπιση τους, γι’ αυτό πρέπει με τη συχνή άμεση παρακολούθηση των διεθνών τάσεων και εξελίξεων να προετοιμαζόμαστε ανάλογα, είτε με την υποδοχή και αξιοποίηση όλων των θετικών τάσεων αλλά και με το ανάλογο προληπτικό εμβολιασμό για αντιμετώπιση όλων των μεταδοτικών ασθενειών που προκαλεί η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας.

Παλαιότερα οι οικονομίες των κρατών όπως και οι πόλεμοι, ήταν καθαρά τοπικοί, σήμερα όμως όλοι γνωρίζουμε, ότι ένα πυρηνικό ατύχημα ανεξάρτητα που θα γίνει, θα καταστρέψει το μέρος εκείνο αλλά οι επιδράσεις του θα είναι καταστροφικές σ’ όλο τον πλανήτη που ζούμε. Για πρώτη φορά συνειδητοποιούμε, ότι η ατμόσφαιρα και το οξυγόνο που εισπνέουμε είναι κοινό για όλους, χωρίς σύνορα και χρώματα. έτσι τείνει να γίνει και η διεθνής οικονομία.

Εξ’ άλλου η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση είναι έκφραση αυτής της τάσης που ξεπήδησε μέσα από τον κίνδυνο αφανισμού των κρατών της.

Η συνένωση των κρατών σε ομάδες που ολοένα και αυξάνονται απλώς προσφέρουν μεγαλύτερα περιθώρια επιβίωσης.

Η υλοποίηση αυτής της αναγκαιότητας ήταν που οδήγησε τον περασμένο αιώνα τους εργαζομένους, στην αρχή τοπικά, στη συσπείρωση σε μικρές ομάδες που αργότερα αποτέλεσαν τους πυρήνες των συνδικαλιστικών Οργανώσεων.

Το αρχαίο ρητό «εν τη Ενώσει η Ισχύς», αποδεικνύεται διαχρονικό, έστω κι’ αν οι σύγχρονες συγχωνεύσεις παρουσιάζονται σαν νέο φρούτο. Απλούστατα σήμερα τίθενται κάτω από την ίδια ομπρέλα και οι μέχρι χθες ανταγωνιστές. Γι’ αυτό δεν είναι καθόλου τολμηροί εκείνοι που θα τολμήσουν να πουν, ότι βλέπουν στο μέλλον πολύ πιθανή τη συγχώνευση των δύο μεγάλων τραπεζικών ιδρυμάτων της Κύπρου. Πριν λίγα χρόνια όποιος τολμούσε να σκεφθεί κάτι τέτοιο, ισοδυναμούσε με ιεροσυλία, σήμερα όμως σουβλίζει καθημερινά τα μυαλά των κρατούντων τις τύχες των συγκροτημάτων αυτών, εξ’ άλλου δεν είναι λίγες οι φορές που λειτουργούν συνεταιρικά έστω κι’ αν δεν αφήνουν τα μηνύματα αυτά να διαρρέουν στο προσωπικό τους, για να μπορούν εύκολα να το φανατίζουν ανταγωνιστικά.

Αυτές οι διαφαινόμενες τάσεις κρούουν και στο συνδικαλιστικό κίνημα τον κώδωνα του κινδύνου, υπενθυμίζοντας μας την ανάγκη της συνδικαλιστικής συσπείρωσης όχι μόνο μέσα από τις κλαδικές οργανώσεις μας, αλλά και ευρύτερα, τόσο σε κρατικό επίπεδο, όσο και σε ουσιαστικές διεθνείς συνεργασίες.

Μία από τις ουσιαστικές αποφάσεις του Συνεδρίου μας, πρέπει να είναι η ενίσχυση της ενότητας όλων των συνδικαλιστικών φορέων της Κύπρου. Είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη αυτή και η Οργάνωση μας, δεν θα διστάσει αν χρειασθεί να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο για την επιδίωξη του στόχου αυτού.

Η ύπαρξη ισχυρού συνδικαλιστικού κινήματος σημαίνει υγεία και προοπτική για το μέλλον της οικονομίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης ενός τόπου, διότι η τυχόν κατάρρευση του, θα σημαίνει ανατροπή της ισορροπίας και παντοκρατορία της Εργοδοσίας που πολύ επίκαιρα μπορεί κάποιος να παραλληλίσει με τις συνέπειες που είχε η διεθνής κοινωνία με την κατάρρευση της Σοβιετικής ‘Ενωσης και την ανατροπή της διεθνούς ισορροπίας που μας οδήγησε στην παντοδυναμία του ενός μέρους, που είναι πλέον ευάλωτο στην αλαζονική επίδειξη δύναμης και απληστίας.

Θέλω να είμαι σύντομος για να μην κουράσω τους προσκεκλημένους μας, με τους σύνεδρους θα έχουμε την ευκαιρία στη συνέχεια του Συνεδρίου να πούμε πολύ περισσότερα.

Παρ’ όλα αυτά, θα ήταν παράληψη να μην αναφερθώ ενδεικτικά σε μερικά σοβαρά θέματα που μας απασχόλησαν πρόσφατα.
Η Ασφάλεια των καταστημάτων είναι ένα από τα σοβαρότερα θέματα διότι πιθανόν να θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή των συναδέλφων ή των πελατών.

Ελπίζουμε ότι τελικά οι Τράπεζες με τη συμβολή και βοήθεια της Αστυνομίας έχουν συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα του προβλήματος και έδωσαν σοβαρές ενδείξεις ότι θα προχωρήσουν στην αναζήτηση λύσεων.

Αρκετές από τις υποδείξεις μας φαίνεται ότι θα εφαρμοσθούν, θα αναμένουμε….

Σοβαρό είναι το νέο φρούτο που εμφανίζεται τελευταία με τη μη τήρηση των σωστών διαδικασιών και εσωτερικών κανόνων λειτουργίας των Τραπεζών.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες συναδέλφων που κινούνται στους ριψοκίνδυνους άξονες καταστρατήγησης των οδηγιών, οι πολύ ελάχιστοι που συνειδητά καταπατούν τους κανόνες για χάριν προσωπικού ή άλλου συμφέροντος και η άλλη κατηγορία που δυστυχώς είναι η πλειοψηφία, που κάτω από την πίεση του ανταγωνιστικού πνεύματος, την έλλειψη προσωπικού και του φόρτου εργασίας, ασυναίσθητα βρίσκονται έξω από τα επιτρεπτά όρια.

Δεν πρέπει να παραβλέψουμε όμως και το γεγονός ότι οι μειωμένοι έλεγχοι από τις αρμόδιες Υπηρεσίες των Τραπεζών έχουν κι’ αυτές το μερίδιο ευθύνης για τα προβλήματα αυτά.

Η Οργάνωση μας κατ’ επανάληψη έχει καταδικάσει και τις δύο περιπτώσεις καλώντας τους συναδέλφους να τηρούν αυστηρά τόσο τους κανόνες της Τράπεζας όσο και της Κεντρικής Τράπεζας ενώ παράλληλα έχουμε τονίσει σε κάποιες Τράπεζες ότι η χαλάρωση των ελέγχων υποβοηθούν σε κάποιο βαθμό πάντοτε την εκδήλωση τέτοιων τάσεων.

Η εκπαίδευση των στελεχών μας, είναι αδήριτη ανάγκη για να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε τις διεθνείς εξελίξεις και ανακατατάξεις του χρηματοπιστωτικού χώρου.

Με κόστο δικό μας, προσπαθούμε να προσφέρουμε τα εφόδια σ’ όλα τα στελέχη μας, διοργανώνοντας σεμινάρια τα οποία δυστυχώς η Εργοδοτική πλευρά αντιμετωπίζει κοντόφθαλμα και αρνητικά στερώντας μας από κάθε διευκόλυνση και συνεργασία.

Η Εμβέλεια των οραμάτων της, είναι τέτοια που δεν της επιτρέπει να δει τη χρησιμότητα που προσφέρει στα συνδικαλιστικά στελέχη μας, η σωστή γεύση του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Τορπίλισαν την προσπάθεια μας για σύσταση κοινού εκπαιδευτικού φορέα καταγράφοντας στην ιστορία άλλη μία ενέργεια που πιστεύουμε ότι σύντομα η ιστορία θα το καταγράψει στις αποτυχημένες επιλογές.

Υπάρχουν συνάδελφοι που για χρόνια δεν έχουν παρακολουθήσει έστω και ένα εκπαιδευτικό σεμινάριο ενώ η πλειοψηφία μπορεί να παρακολουθεί ένα ή δύο σεμινάρια το χρόνο, αλλά αυτή η εκπαίδευση είναι μηδαμινή μπροστά στις καθημερινές αλλαγές που συντελούνται.

Οι διοικήσεις των Τραπεζών αρκούνται συνήθως σε μία ψυχρή και ανέξοδη εγκύκλιο, που τους κατοχυρώνει τυπικά φορτώνοντας την ευθύνη στο συνάδελφο να αυτομορφωθεί παράλληλα με την πιεστική εργασία που τον φορτώνουν.

Οι εγκύκλιοι είναι καθημερινές και για να τις παρακολουθεί κάποιος πρέπει να αφιερώνει ΟΛΟ τον εργάσιμο του χρόνο. Ενώ συχνά είναι αλληλοσυγκρουώενες και η ερμηνεία τους έχει συχνά πυθιακές καταβολές.

Οι σύγχρονες Τράπεζες, οι Ευρωπαϊκές Τράπεζες, έχουν κτίσει ουσιαστικά τμήματα εκπαίδευσης και καθημερινά ένα μεγάλο μέρος του προσωπικού αντί για το χώρο δουλειάς βρίσκεται στην εκπαίδευση.

Η διά βίου εκπαίδευση Κύριοι, δεν γίνεται λαθραία ούτε και με ευθύνη του συναδέλφου ή έστω με αποκλειστικό κόστος της Αρχής Βιομηχανικής κατάρτισης. Αυτά είναι ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ στηρίγματα κι’ όχι τα κύρια.

Η τσιγγουνιά υπήρξε πάντοτε κακός σύμβουλος και συχνά καταστροφικός, δεν μπορούμε λοιπόν να επενδύουμε μόνο σε τεχνολογία και πολύ περισσότερο πρέπει να θυμόμαστε ότι το προσωπικό, είναι άνθρωποι και όχι μηχανήματα για να μπορούμε να τον πετάμε μόλις εμφανισθεί η νέα γενεά, είναι άνθρωποι με αισθήματα, ανάγκες και υποχρεώσεις που πρέπει να τους δίνουμε την ευκαιρία διαρκούς αξιοποίησης.
Πολύ σύντομα φοβούμαστε ότι θα ακούσουμε από τους σκληρούς εργοδοτικούς κύκλους, αυτό που ήδη κυκλοφορεί στους διαδρόμους και στις κλειστές συσκέψεις, ότι στο ΚΑΙΑΔΑ πρέπει να ρίχνονται όχι μόνο τα σωματικά ανάπηρα παιδιά αλλά και οι ξεπερασμένες γενεές που δεν είναι πλέον τόσο παραγωγικές.

Πριν κλείσω την ομιλία μου θέλω πολύ περιληπτικά να αναφερθώ σε μερικά θέματα που μας απασχολούν και παρ’ όλο που μας ενδιαφέρουν άμεσα δεν έχουν άμεση διαχείριση από την ΕΤΥΚ αλλά αποτελούν ξεχωριστές οντότητες με δικά τους καταστατικά και διαχειριστικές επιτροπές.
Το εθελοντικό Ταμείο Προνοίας, το 3% τελικά είχε την κατάληξη που επιδιώκαμε εδώ και 5 χρόνια, επίσημα πλέον, θεωρήθηκε φοροαπαλλακτέο. Πολύ σημαντικό βήμα που όσο περνάει ο καιρός θα αυξάνεται η σημασία του.

Τη διαχείριση του έχουν κατά Τράπεζα Επιτροπές που εκλέγονται κατ’ ευθεία από τους συναδέλφους.

Η εισήγηση μας, ήταν ότι πρέπει να εξετασθεί συνένωση των ταμείων αυτών, που θα τα καταστήσει πανίσχυρα και οπωσδήποτε πιο αποδοτικά.
Τα Ταμεία Υγείας που λειτουργούν στις Τράπεζες είναι το άλλο θέμα. Διοικούνται και αυτά από δικές τους Επιτροπές που εκλέγονται με βάσει τα δικά τους καταστατικά.

Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος διάλυσης των Ταμείων αυτών και ένταξη ΟΛΩΝ στο Γενικό Σχέδιο Υγείας. Η Οργάνωση μας, κατ’ επανάληψη έχει εκφράσει τις επιφυλάξεις της, για το Σχέδιο αυτό και έχει ενημερώσει παράλληλα τις διαχειριστικές Επιτροπές για τους κινδύνους αυτούς. Περισσότερα όμως θα πούμε στο δεύτερο μέρος του Συνεδρίου.

Τέλος είναι το ΤΕΤΥΚ, που λειτουργεί κι’ αυτό με δική του ξεχωριστή Επιτροπή και μάλιστα από την ίδρυση του, έχουν δικαίωμα συμμετοχής στη Διοίκηση του, οι εκπρόσωποι του Εργοδοτικού Συνδέσμου Τραπεζών με ποσοστό 33%.

Με τους εκπροσώπους των Τραπεζών διαφωνήσαμε ριζικά όταν πρόβαλαν σαν απαίτηση να έχουν το δικαίωμα του «ΒΕΤΟ».

Παρ’ όλα αυτά, το ΤΕΤΥΚ προχώρησε με βήματα σταθερά και σωστά κατορθώνοντας φέτος να υλοποιήσει ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα μας, αφού από φέτος οι συνάδελφοι έχουν το δικό τους τουριστικό συγκρότημα, το οποίο λειτουργεί εδώ και λίγους μήνες αφήνοντας άριστες εντυπώσεις σ’ΟΛΟΥΣ τους συναδέλφους που το χρησιμοποιούν.

Θέλω να είμαι δίκαιος και ειλικρινής, γι’ αυτό θεωρώ υποχρέωση μου να ευχαριστήσω τις Τράπεζες που μας πρόσφεραν την ευκαιρία, με τα δικά τους λεφτά, να αποκτήσουμε τα δικά μας διαμερίσματα.

Είμαι σίγουρος ότι παρακολουθούν την αξιοποίηση των λεφτών τους και χαίρομαι που στα πρόσωπα τους, διαβάζω την ικανοποίηση, γεγονός που το ερμηνεύω σαν έκφραση της θέλησης τους να συνεχίσουν την ενίσχυση του ΤΕΤΥΚ με τον ίδιο και πιο έντονο ρυθμό.
Τέλος θα ήταν παράλειψη και ίσως να παρερμηνευθεί αν δεν αναφερθώ στις ραγδαίες εξελίξεις που σημειώθηκαν στο χώρο των ασφαλιστικών Εταιρειών, που οριστικά φαίνεται ότι το μέλλον τους, είναι ταυτισμένο με τα τραπεζικά ιδρύματα άρα και με τη συνδικαλιστική Οργάνωση που κινείται στο χώρο αυτό.

Η γνωστή αγορά των ασφαλιστικών Εταιρειών του Σιακόλα από το Συγκρότημα της Λαϊκής έφερε τα πάνω κάτω και ιδιαίτερα η καταδικαστέα πρωτοβουλία της Λαϊκής να απολύσει στις 2 Απριλίου, 52 άτομα, ήταν καθαρή πρόκληση των ίδιων των δηλώσεων του Συγκροτήματος.
Η Οργάνωση μας είχε ήδη ανακοινώσει από το τέλος Μαρτίου, ότι από τον Απρίλιο θα έκανε μέλη της, όλους τους συναδέλφους των ασφαλιστικών αυτών, Εταιρειών.

Δυστυχώς η Λαϊκή πρόλαβε την εγγραφή αυτή αλλά αυτό δεν εμπόδισε την ηγεσία της Οργάνωσης μας, να ταχθεί στην υπηρεσία των συναδέλφων αυτών, να τους καθοδηγήσει και να τους προστατέψει στο βαθμό που μπορούσε.
Τελικά μετά από πολλές επαφές μας με την Εργοδοτική πλευρά αποκαταστάθηκαν αρκετοί συνάδελφοι και τελικά φαίνεται ότι παρέμειναν 20 περίπου άτομα εκτεθειμένα.

Η Οργάνωση μας, συνεχίζει τις προσπάθειες της κι’ ελπίζουμε ότι εντός της επόμενης βδομάδας θα καταλήξουμε σε λύση με βάσει τις επιθυμίες των ιδίων των ενδιαφερομένων.